Jej celem nie jest sprawdzenie kandydata, lecz umożliwienie mu poznania harcerskich ideałów, zasad i zwyczajów drużyny oraz podjęcia świadomej i dobrowolnej decyzji o złożeniu Przyrzeczenia Harcerskiego. Próba powinna zostać zrealizowana maksymalnie w ciągu 6 miesięcy, a jej ukończenie oznacza dopuszczenie do złożenia Przyrzeczenia; drużynowy odpowiada za stworzenie ku temu możliwości jak najszybciej, nie później niż w ciągu 3 miesięcy od zakończenia próby.
Każda próba to czas, by czegoś spróbować: jazdy na deskorolce, robienia zdjęć. Próbujemy, by się przekonać, czy podoba nam się to, co dostaliśmy do próbowania i podjąć decyzję, czy chcemy się w tej dziedzinie doskonalić. Nie inaczej jest z harcerstwem. Próba harcerza to czas, by posmakować, czym właściwie jest harcerstwo.
W jej trakcie poznajemy zwyczaje harcerskie, ideały, zasady panujące w ZHP. To czas zapoznania się z zastępem i jego członkami i atmosferą, jaka w nim panuje.
Próby harcerza się nie "zdobywa" tak jak sprawności czy stopień. Próbę harcerza się realizuje.
Wynikiem próby winna być świadoma i dobrowolna decyzja o złożeniu Przyrzeczenia Harcerskiego. W drużynie wędrowniczej należy uwieńczyć realizację próby harcerza obrzędowym nadaniem naramiennika wędrowniczego.
Próba harcerza jest tylko dla tych, którzy pierwszy raz stykają się z harcerstwem. Powinni ją realizować zaraz po wstąpieniu do ZHP. Jeżeli w zastępie pojawi się ktoś, kto już był np. w innej drużynie - nie powtarza się jej. On już wie, z czym harcerstwo się je.
Próbę należy rozpocząć na jednej z pierwszych zbiórek, na którą przychodzi wędrownik lub wędrowniczka. Kiedy zrealizują zadania próby, powinni zgłosić się do drużynowego z taką informacją.
Próba nie powinna trwać więcej niż 6 miesięcy - wyjątkiem są oczywiście sytuacje losowe. Od momentu zamknięcia próby rada drużyny powinna jak najszybciej zorganizować Przyrzeczenie Harcerskie (nie wolno czekać dłużej niż 3 miesiące).
Próba opisana jest wymaganiami na karcie próby. Jednak możecie wspólnie z odpowiednim organem w drużynie o rozszerzeniu wymagań o te dotyczące obrzędów waszej drużyny. Zadania te powinny mieć stały charakter dla wszystkich. Pamiętajcie, by były one dodatkiem i nie rozbudowywały znacznie próby.
Twoim zadaniem będzie wprowadzenie wędrowniczki i wędrownika w to, czym właściwie jest harcerstwo. Swoją próbę będą oni realizować w działaniu w drużynie wędrowniczej. To tutaj poznają zwyczaje harcerskie, ideały, a także dowiedzą się czym jest braterstwo, służba i praca nad sobą. Pamiętaj, by myśląc o tym, co będziecie robić - planować na początku roku takie działania, które pomogą nowym członkom ZHP poznać wszystkie zagadnienia zawarte w próbie. Oczywiście nie inaczej jest, gdy wędrownik lub wędrowniczka przyjdą do ciebie w ciągu roku, wtedy też pomyśl, jak w życie zastępu wpleść ich zadania z próby harcerza. Zastępowy powinien informację o zakończonej próbie przekazać drużynowemu. Teraz twój wędrownik lub wędrowniczka są gotowi złożyć Przyrzeczenie Harcerskie.
Najważniejsze - pamiętaj - te osoby są nowe w harcerstwie, często będą potrzebowały wsparcia i poprowadzenia "za rękę".
Zdobywa się go w ramach próby na naramiennik, która trwa nie dłużej niż 6 miesięcy, a w przypadku osób w wieku wędrowniczym dołączających do harcerstwa powinna być połączona z próbą harcerza/harcerki. Kandydat realizuje próbę przy wsparciu opiekuna, który pomaga także w przygotowaniu zadania opartego na kodeksie wędrowniczym i sam powinien mieć naramiennik wędrowniczy.
Po zakończeniu próby kandydat otrzymuje naramiennik podczas obrzędowego wręczenia, które może być połączone z odnowieniem Przyrzeczenia Harcerskiego. W metodyce wędrowniczej naramiennik nie jest dodatkiem, ale naturalnym znakiem wejścia w życie i sposób działania zespołu wędrowniczego.
Naramiennik jest oznaczeniem działania w zespole wędrowniczym.
Próba na naramiennik trwa 6 miesięcy. Wędrownik wybiera sobie opiekuna, który ma naramiennik wędrowniczy. Jego zadaniem jest czuwanie nad pracą podopiecznego i odpowiedzialne podsumowanie próby na jej koniec. Jeżeli próba dotyczy osoby, która właśnie do harcerstwa wstąpiła będzie ona połączona z próbą harcerki/harcerza i zakończy się złożeniem Przyrzeczenia Harcerskiego. Jeżeli jednak mamy do czynienia z osobą, która w harcerstwie już jest od jakiegoś czasu, po zdobyciu naramiennika, podczas obrzędowego wręczenia, można jej zaproponować np. odnowienie przyrzeczenia.
Naramiennik powinien zostać nadany w obrzędowej formie.
Wędrownicy zdobywają stopnie Harcerki Orlej/Harcerza Orlego oraz Harcerki Rzeczypospolitej/Harcerza Rzeczypospolitej, układając z opiekunem indywidualną próbę opartą na idei stopnia, złożoną z zadań podstawowych, działań w obszarze służby, relacji rodzinnych, relacji rówieśniczych oraz rozwoju duchowego i emocjonalnego, a także odpowiednio dobranych sprawności.
Próba jest realizowana w zespole wędrowniczym, a jej przebieg i zamknięcie odbywają się zgodnie z zasadami przyjętymi w konstytucji drużyny.
Osoby wstępujące do ZHP w późniejszym wieku lub zdobywające stopień inny niż kolejny po posiadanym uzupełniają próbę o 1–5 dodatkowych zadań, tak aby wyrównać najważniejsze elementy wyrobienia harcerskiego.
Stopnie harcerskie wspierają wszechstronny i równomierny rozwój harcerki i harcerza we wszystkich sferach życia. W metodyce wędrowniczej pomagają świadomie planować własny rozwój, stawiać sobie cele i pracować nad sobą w oparciu o ideę stopnia.
Stopnie harcerskie realizują wędrowniczki i wędrownicy, dobierając je do swoich aktualnych potrzeb rozwojowych. W metodyce wędrowniczej są to stopnie Harcerki Orlej/Harcerza Orlego oraz Harcerki Rzeczypospolitej/Harcerza Rzeczypospolitej. Przedziały wiekowe są orientacyjne, a zdobywanie stopni nie musi zawsze odbywać się „po kolei od początku”; wyjątkiem jest stopień Harcerki Rzeczypospolitej/Harcerza Rzeczypospolitej, który można rozpocząć po ukończeniu 18. roku życia.
Orientacyjny wiek zdobywania stopni dla wędrowników:
Podstawą planowania próby jest idea stopnia. Wędrownik lub wędrowniczka wybiera opiekuna próby i wspólnie z nim układa indywidualną próbę, składającą się z zadań podstawowych, działań w obszarze służby, relacji rodzinnych, relacji rówieśniczych, rozwoju duchowego i emocjonalnego oraz odpowiednio dobranych sprawności. Rolą opiekuna jest nie tylko pomoc w ułożeniu próby, ale także wspieranie kandydata w jej realizacji i wspólna ewaluacja w połowie oraz przed zakończeniem próby.
Zdobywanie stopnia rozpoczyna się od otwarcia próby, które odnotowuje się w rozkazie drużynowego. W metodyce wędrowniczej próba jest realizowana w zespole wędrowniczym, w którym działa kandydat, a zasady jej prowadzenia określa konstytucja drużyny. Otwarcie próby nie wymaga złożenia Przyrzeczenia Harcerskiego, ale jego złożenie jest warunkiem zamknięcia stopnia. O zamknięciu próby decyduje właściwy organ wskazany w konstytucji drużyny, a jeśli w drużynie działa kapituła stopni wędrowniczych, może ona wspierać przygotowanie próby oraz podejmować decyzję o jej zamknięciu i wnioskować o nadanie stopnia.
Czas realizacji stopnia to:
Twoim zadaniem jest przede wszystkim, aby każdy mógł realizować zadania na próbę w trakcie działań zastępu/patrolu. Jeżeli jesteś zastępowym/patrolowym wędrowniczym także oczywiście przez współtworzenie programu.
Jeżeli masz 16 lat, możesz stać się opiekunem próby i być zaakceptowanym przez odpowiedni organ nadzorujący próby. Musisz mieć jednak taki sam stopień lub wyższy od zdobywanego przez wędrowniczkę/wędrownika.
Harcerz Orli wyróżnia się spośród innych, wymaga od siebie więcej, nawet wtedy, kiedy inni od niego nie wymagają. Inspirując się symboliką płomieni wędrowniczej watry, pracuje nad swoim ciałem, rozumem i duchem.
Harcerka Orla wyróżnia się spośród innych, wymaga od siebie, nawet wtedy, kiedy inni od niej nie wymagają. Inspirując się symboliką płomieni wędrowniczej watry, pracuje nad swoim ciałem, rozumem i duchem.
Harcerz Orli/Harcerka Orla działa aktywnie w swoich wspólnotach – podejmuję się służby i wolontariatu, angażuję się w działalność na rzecz społeczności lokalnej. Umiejętnie czerpię z polskiej historii i pielęgnuję polskie tradycje, ale nie żyję przeszłością, a z odwagą patrzę w przyszłość. Godnie reprezentuję Polskę, również, gdy jestem za granicą. Rozumiem, co oznacza bycie patriotą/patriotką, świadomie reprezentuję postawę patriotyczną.
Harcerz Orli/Harcerka Orla jest ciekawy/a świata – chętnie uczę się nowych rzeczy i interesuję się otaczającym mnie światem. Znam miejsce człowieka w środowisku naturalnym i wyrabiam w sobie nawyki związane z jego ochroną. Podchodzę z dystansem do uzyskiwanych informacji i weryfikuję ich źródła. Rozumiem, co oznacza słowo „braterstwo”, i akceptuję prawo innych do własnych poglądów oraz decyzji, bez względu na to, czy się z nimi zgadzam. Wyrabiam w sobie własne zdanie i poglądy na różne tematy, bazując na pozyskanej wiedzy.
Harcerz Orli/Harcerka Orla jest godny/a zaufania – relacje międzyludzkie traktuję poważnie i odpowiedzialnie. Dbam o więzi ze swoimi bliskimi i przyjaciółmi. Odnoszę się z szacunkiem do swoich rodziców, opiekunów i przełożonych – ufam im i staram się zrozumieć ich decyzje. Umiejętnie godzę i równoważę obowiązki wynikające z pełnienia różnych ról społecznych. Rozumiem potrzebę istnienia regulacji i przepisów, dlatego ich przestrzegam.
Harcerz Orli/Harcerka Orla jest zaradny/a – rozsądnie gospodaruję swoim czasem i szanuję czas innych. Dbam o rzeczy swoje i cudze, w tym także o dobra publiczne. Kiedy w sprawach życia codziennego napotkam problem, pozyskuję informacje tak długo, aż znajdę jego rozwiązanie. Podchodzę do tych rozwiązań w sposób kreatywny, wykorzystując zarówno sprawdzone metody, jak i najnowsze osiągnięcia cywilizacji.
Harcerz Orli/Harcerka Orla dba o siebie – stale nad sobą pracuję, ćwiczę silną wolę i nie zadowalam się bylejakością. Potrafię zinterpretować oraz zaakceptować stany emocjonalne, których doświadczam. Znam swoje możliwości w działaniu pod względem wiedzy, umiejętności i wrodzonych predyspozycji, na tej podstawie podejmuję się zobowiązań, którym jestem w stanie sprostać. Nie zaniedbuję żadnej z dziedzin życia, uwzględniając także potrzebę odpoczynku i dbania o kondycję fizyczną.
Harcerz Orli/Harcerka Orla dba o hart ducha – rozumiem zasady zawarte w Prawie Harcerskim, kierując się nim, buduję swoją hierarchię wartości. Posiadam przemyślany stosunek do wiary. Potrafię wyrazić swoje zdanie, nawet jeśli rozmówcy mają odmienne. Bronię go, używając rzeczowych argumentów. Zachowuję umiarkowanie w każdym swoim działaniu, np. kontroluję czas spędzany przed ekranem. Nie korzystam z żadnych używek prawnie niedozwolonych w moim wieku ani żadnych nielegalnych środków odurzających (w tym dopalaczy), ponieważ wiem, w jaki sposób niszczą mój organizm. Rozumiem konsekwencje i delikatną naturę kontaktów intymnych.
Harcerz Rzeczypospolitej to odpowiedzialny człowiek i świadomy obywatel, który dba o siebie i innych. Inspirując się symboliką wędrowniczej watry, szuka swojego miejsca w społeczeństwie, wychodzi w świat i szuka miejsca, w którym może pomóc innym - podejmuje się służby, a także pracuje nad sobą - swoim duchem, ciałem oraz umysłem.
Harcerka Rzeczypospolitej to odpowiedzialny człowiek i świadoma obywatelka, która dba o siebie i innych. Inspirując się symboliką wędrowniczej watry, szuka swojego miejsca w społeczeństwie, wychodzi w świat i szuka miejsca, w którym może pomóc innym - podejmuje się służby, a także pracuje nad sobą - swoim duchem, ciałem oraz umysłem.
Harcerz Rzeczypospolitej/Harcerka Rzeczypospolitej działa aktywnie w swoich wspólnotach – umiem zidentyfikować potrzeby mojego otoczenia i podejmuję działania, aby je zaspokoić. Jestem świadomym/ą obywatelem/ką. Buduję partnerskie relacje z rodziną i bliskimi będące wyrazem szacunku i zaufania do nich.
Harcerz Rzeczypospolitej/Harcerka Rzeczypospolitej jest ciekawy/a świata – znam swoje korzenie i historię swojego państwa oraz swojej małej ojczyzny. Wiem, kto przyczynił się do rozwoju Polski. Mam świadomość, że na rozwój kraju mają wpływ wszyscy jego mieszkańcy. Reaguję na złe zachowania osób wokół mnie, sprzeciwiam się przejawom nienawiści oraz dyskryminowaniu innych osób. Jestem otwarty/a na świat i innych ludzi.
Harcerz Rzeczypospolitej/Harcerka Rzeczypospolitej jest godny/a zaufania – nie unikam odpowiedzialności za własne postępowanie, w tym popełnione błędy, których skutki staram się naprawić. Identyfikuję się z harcerskimi wartościami wyrażonymi w Przyrzeczeniu i Prawie Harcerskim i postępuję zgodnie z zasadami obowiązującymi w ZHP. Znam zagrożenia dla środowiska i orientuję się w najważniejszych problemach z nimi związanych. Wiem, jak mogę im przeciwdziałać, podejmuję działanie na rzecz ochrony przyrody i zachęcam do tego innych. Odpowiedzialnie podchodzę do pełnionych ról społecznych, jak i tych, których mam się podjąć. Dbam nie tylko o siebie, ale również o innych. W relacjach z bliskimi wyrażam się otwarcie, nie udaję kogoś, kim nie jestem. Utrzymuję z nimi stałe więzi.
Harcerz Rzeczypospolitej/Harcerka Rzeczypospolitej jest zaradny/a – sam/a diagnozuję swoje problemy i szukam sposobów ich rozwiązania. Świadomie kreuję swoje życie oraz rozsądnie podejmuję się wyzwań i pól służby. Stawiam sobie ambitne i możliwe do realizacji cele życiowe, a później konsekwentnie dążę do ich osiągnięcia. Kieruję się właściwie wyznaczonymi priorytetami oraz rzetelną oceną możliwości. Dążę do osiągania dochodów potrzebnych do zaspokojenia moich potrzeb życiowych. Jestem przedsiębiorczy/a i racjonalnie wydatkuję zgromadzone przez siebie środki. Bazując na zgromadzonej wiedzy, poszukuję i wdrażam innowacyjne rozwiązania oraz pomysły w życie.
Harcerz Rzeczypospolitej/Harcerka Rzeczypospolitej dba o siebie – stale poszerzam swoje horyzonty, chętnie czerpiąc wiedzę z różnych źródeł (książek, reportaży i analiz, badań naukowych itp.). Rozwijam swoje pasje i zainteresowania, dążąc do mistrzostwa. Zdobyte doświadczenie i umiejętności wykorzystuję w życiu. Dbam o swoje zdrowie (m.in. uprawiam regularnie sport, poddaję się badaniom okresowym, zdrowo się odżywiam). Wiem, że emocje są dla mnie ważną informacją. Umiem zastosować konstruktywne sposoby radzenia sobie ze stresem oraz silnymi emocjami.
Harcerz Rzeczypospolitej/Harcerka Rzeczypospolitej dba o hart ducha – świadomie kształtuję swój światopogląd i wiem, z czego on wynika. Potrafię wyjaśnić swój stosunek do wiary. Moje myśli, słowa i czyny są spójne. Potrafię przemyśleć swoje zachowanie, wyciągnąć wnioski i jeśli jest taka potrzeba, podjąć działania zmierzające do zmiany. Wyciągam wnioski zarówno ze swoich sukcesów, jak i porażek. Staram się zrozumieć poglądy innych osób, co oznacza, że nie wznoszę murów, tylko buduję mosty. Potrafię wyrazić swoją opinię, gdy myślę inaczej niż przełożony, w swoim posłuszeństwie nie przekraczam granicy przepisów prawa i norm moralnych. Mam świadomość, że abstynencja jest dobrym sposobem unikania nałogów, jeśli można ją w danym przypadku zastosować. Rozumiem konsekwencje i delikatną naturę kontaktów intymnych.
Sprawności w metodyce wędrowniczej są indywidualnym narzędziem rozwoju, które przede wszystkim pomagają zdobywać konkretne umiejętności, a przy okazji rozwijają także wiedzę i harcerskie wyrobienie.
Wędrowniczka lub wędrownik podejmuje je świadomie, określając czas potrzebny na realizację, a zdobywać może je zarówno w działaniach drużyny, jak i poza nimi — również w życiu pozaharcerskim. Sprawności są zorganizowane w serie tematyczne i występują w czterech poziomach trudności, dobieranych do aktualnych potrzeb i doświadczenia kandydata; nie trzeba zdobywać ich po kolei ani zaczynać od najniższego poziomu.
Każda sprawność jest rozliczana indywidualnie, a o jej przyznaniu decyduje właściwy organ demokracji drużyny wędrowniczej na wniosek kandydata.
Sprawności funkcjonują w harcerstwie od początku jego istnienia. Głównym celem ich stworzenia było rozwijanie umiejętności harcerek i harcerzy, w drugiej kolejności zaś pogłębianie wiedzy i kształtowanie wyrobienia harcerskiego.
Harcerz to ktoś, kto stara się stawać coraz lepszym, więc i chce umieć coraz więcej, najczęściej po to, by być pożytecznym, nieść pomoc, być zawsze gotowym do tej pomocy. Dzięki pracy nad sobą harcerz także wzmacnia samego siebie i swój charakter. Dzięki sprawnościom, można konsekwentnie dążyć do stawania się mistrzem. Skoro ktoś zdobył daną sprawność, znaczy, że można powierzyć mu wymagające zadanie. Tym bardziej na poziomie mistrzowskim!
Sprawności dają też możliwość szlifowania swoich zainteresowań.
Sprawności są ułożone w serie tematyczne i występują w czterech poziomach trudności. Poziom sprawności dobiera się do aktualnych potrzeb rozwojowych oraz umiejętności kandydata, dlatego nie ma obowiązku zdobywania ich po kolei ani zaczynania zawsze od najniższego poziomu. Jeśli ktoś ma już doświadczenie w danej dziedzinie, może rozpocząć od wyższego poziomu sprawności.
Zdobywanie sprawności zaczyna się od świadomej decyzji kandydata i oszacowania czasu potrzebnego na realizację. Sprawności można zdobywać podczas działań zastępu, patrolu, drużyny lub innych działań jednostki, ale także poza nimi, również w życiu pozaharcerskim.
Kilka osób może równolegle zdobywać tę samą sprawność, jednak każdy jest rozliczany indywidualnie. Co do zasady zdobywanie sprawności nie wymaga opiekuna, chyba że dana sprawność wymaga specjalistycznego wsparcia.
Po wykonaniu zadań kandydat składa wniosek o przyznanie sprawności, a decyzję podejmuje właściwy organ demokracji drużyny wędrowniczej.
Tak. Niektóre zadania podstawowe stopni harcerskich są tożsame z zadaniami konkretnych sprawności. Oznacza to, że wykonanie takiego zadania może zostać zaliczone jednocześnie do próby na stopień i do sprawności. Dzięki temu sprawności mogą naturalnie wspierać realizację stopnia i pomagać w rozwijaniu tych obszarów, które są ważne dla wędrowniczki lub wędrownika na danym etapie drogi.
W metodyce wędrowniczej lider małego zespołu może bardzo pomóc w tworzeniu atmosfery, w której rozwój jest czymś naturalnym. Warto znać zainteresowania członków zespołu, podpowiadać możliwe kierunki rozwoju, inspirować do wyboru sprawności i wspierać w szukaniu okazji do działania. Trzeba jednak pamiętać, że wyboru sprawności dokonuje sam kandydat, a jej realizacja i zaliczenie mają charakter indywidualny.
Najlepiej traktować sprawności jako naturalną część życia zespołu wędrowniczego. Znając pasje, cele i kierunki rozwoju poszczególnych osób, można tak planować zbiórki, wyjazdy i działania, by dawały przestrzeń do realizowania wybranych zadań.
Wspólne działania mogą pomagać kilku osobom równolegle zdobywać tę samą sprawność, ale ostatecznie każda osoba powinna indywidualnie wykazać się wykonaniem zadań i zdobyciem wymaganych umiejętności.
Sprawności mogą więc inspirować program zespołu, ale nie powinny odbierać kandydatowi samodzielności i odpowiedzialności za własny rozwój.
Trop wędrowniczy to zespołowy instrument metodyczny, który pomaga wędrownikom uczyć się współpracy, budowania wspólnoty celu i działania w małej grupie.
Zdobywa się go w zastępie lub patrolu wędrowniczym: zespół wybiera ścieżkę tematyczną, określa cel, a następnie samodzielnie układa zadania tropu, inspirując się przykładami i własnym pomysłem. Trop wędrowniczy nie ma centralnie ustalonego programu, a jego realizacja może obejmować zarówno działania wspólne, jak i indywidualne podejmowane poza zbiórkami.
Zalecany czas zdobywania tropu to 5–10 miesięcy, a jego przebieg koordynuje wybrany przez zespół koordynator tropu. O zamknięciu tropu decyduje zastęp lub patrol przy akceptacji organu drużyny wskazanego w jej konstytucji.
Tropy są zespołowym instrumentem metodycznym, który pomaga rozwijać umiejętność współpracy, budowania wspólnoty celu i działania w małej grupie. W metodyce wędrowniczej są też sposobem na uczenie się przez działanie, podejmowanie wspólnych wyzwań i wzmacnianie zespołu wędrowniczego.
Tropy wędrownicze są tworzone przez zastęp lub patrol na podstawie własnego pomysłu. Zespół wybiera ścieżkę tematyczną, określa cel, a potem samodzielnie układa zadania tropu, inspirując się przykładami. To właśnie znaczy, że są „do wyboru” — nie wybiera się gotowego, sztywnego programu, ale kierunek działania, który zespół wypełnia własną treścią. Wyjątkiem jest tylko Złoty Trop, którego program został ustalony centralnie.
Trop wędrowniczy zdobywa się w zastępie lub patrolu wędrowniczym. Zespół wybiera ścieżkę tematyczną, określa cel i samodzielnie układa zadania.
Po ich ustaleniu zastępowy lub szef patrolu przedstawia trop drużynie albo właściwemu organowi wskazanemu w konstytucji drużyny, który może przekazać wskazówki.
Realizacja tropu może obejmować zarówno działania wspólne, jak i indywidualne podejmowane poza zbiórkami, a zalecany czas jego zdobywania wynosi 5–10 miesięcy.
Regulamin mundurowy wskazuje, że kolejne zdobyte tropy z danej ścieżki tematycznej oznacza się żółtym obszyciem kolejnych boków kwadratu, tak że odznaka z jednym bokiem żółtym oznacza zdobycie 2 tropów, z 2 bokami żółtymi – 3 tropów itd.;
Zdobywanie tropu koordynuje nie zastępowy, ale wybrany przez zastęp lub patrol członek zespołu — koordynator tropu. Zastępowy albo szef patrolu przedstawia później trop drużynie lub właściwemu organowi wskazanemu w konstytucji drużyny, a o zamknięciu tropu decyduje zastęp lub patrol przy akceptacji tego organu.
Złoty Trop jest dla tych, którzy chcą wejść na wyższy poziom samodzielności i odpowiedzialności, organizując od początku do końca co najmniej 7-dniowy wyjazd swojej drużyny lub patrolu. Jego istotą jest przejście całego procesu: od zebrania informacji, wyznaczenia celu i podziału obowiązków, przez przygotowanie i dopilnowanie formalności, aż po realizację oraz wspólne podsumowanie doświadczenia.
To trop, który uczy współpracy, planowania, sprawczości i dojrzałego podejmowania wyzwań, a dobrze przygotowany wyjazd staje się nie tylko przygodą, ale także ważną lekcją przekraczania własnych granic i działania dla innych.
Wyzwanie w metodyce wędrowniczej jest indywidualnym instrumentem, który wspiera rozwój duchowy i emocjonalny oraz pomaga wędrowniczce lub wędrownikowi świadomie pracować nad sobą.
Jest ono każdorazowo tworzone indywidualnie, na podstawie analizy własnych potrzeb rozwojowych, a propozycję wyzwania kandydat przedstawia drużynowemu do zatwierdzenia.
Wyzwanie powinno mieć jasno określone kryterium zaliczenia, może być realizowane zarówno w działaniach drużyny, jak i poza ZHP, a zwykle trwa od 3 do 4 miesięcy.
Przykłady wyzwań mogą być inspiracją, ale nie są gotowymi wzorami do wyboru — istotą tego instrumentu jest osobista, konkretna praca nad sobą.
Wyzwania są indywidualnym instrumentem metodycznym, który wspiera rozwój duchowy i emocjonalny w oparciu o Prawo Harcerskie. To jeden ze sposobów świadomej pracy nad sobą: pomagają zobaczyć, że dzięki można zmieniać siebie na lepsze i kształtować dobre postawy
Wędrowniczka lub wędrownik formułuje wyzwanie samodzielnie, na podstawie analizy własnych potrzeb rozwojowych, a następnie przedstawia je drużynowemu do zatwierdzenia.
Wyzwanie powinno mieć jednoznaczne kryterium zaliczenia, może być realizowane zarówno w działaniach drużyny, jak i poza ZHP, a zwykle trwa od 3 do 4 miesięcy.
Rozpoczęcia realizacji nie ogłasza się w rozkazie, a jeśli w trakcie okaże się to potrzebne, wyzwanie można zmienić. Po rozmowie z kandydatem wyzwanie zalicza drużynowy.
Jej zdobycie jest nie tylko sprawdzianem umiejętności, lecz także okazją do głębokiej refleksji, kształtowania siły charakteru i doświadczenia samotnego biwakowania w naturalnym środowisku. Odznaka ma jeden stopień i przyznawana jest osobom, które pod opieką przewodnika pomyślnie przejdą trzy następujące po sobie próby: głodu, milczenia i samotności. Każda z nich trwa 24 godziny i wymaga wytrwałości, samodyscypliny oraz gotowości do zmierzenia się z samym sobą w warunkach lasu i ciszy.
Odznaka jest przeznaczona dla wędrowników, instruktorów oraz starszyzny harcerskiej.
Aby ją zdobyć, trzeba pomyślnie przejść trzy 24-godzinne próby odbywane w kolejnych dniach: głodu, milczenia i samotności.
Pomyślne przejście prób potwierdza opiekun własnym honorem, a odznakę nadaje rozkazem drużynowy lub właściwy komendant hufca.
